Azıcık. Şiiri - Fehmi Tazegül

Elbetteki herşeyin vardır bir sonu.
Kimseler sahip çıkmadı hiç bana.
Ben çıkarmadım gönlümdeki onu.
Gök gürler yıldırım çaktı her yana.

Zindan görüyorum ben her yeri.
Yırttım attım altımdakı minderi.
Sıkılırım yürürüm bir ileri bir geri.
Dalda yaprak gibi dökülüyorum.

İnsanlara zordur yaşarken ölmek.
Hapis ediyorlar bizi bu ne demek.
Ellerimiz nasırlıdır alın teriyle emek.
Gönüllerde sevgi olsa biraz azıcık.

Fehmi.
Benim yüreğimde kinle nefret var.
Düşman oldu güvendiğim dostlar.
Başımda hep kötülükler dönüyor.
Bu dertleri taşımak bana çok zor