Az Önce Şiiri - Kemal Korkut

az önce
sesini duyar gibi oldum
dönüp baktığımda
kocaman bir gülümseme
yayıldı yüzünde

bir an
gözlerimi kapattım
oysa oradaydın
yemin edebilirdim

hayatımda
o kadar kabusa alışmışım ki
hayal kurmayı unutmuşum

şimdi sen söyle sevgili
kabus muydun az önce
yoksa
hayal mi

canımın yandığı yerde
sen varsın
yüzümün güldüğü yerde
yine sen

aklımın bana kurduğu
her cümle
göğsümün tam ortasında
buz tutuyor

her ısınma
sana muhtaç
her kışım
yazına hasret

koca koca cümleler
düşüyor yine bu geceye
yağmur mu
kar mı
sonun baharı mı
ayazının kışı mı

söyle sevgili
neydin sen
mevsimsiz
yok oluşlarım mı

akşam yemeğinde
salata yok diye
buruklaşan yüzün
benim yokluğumda
gülümseyebiliyor mu

gece
büyüyor içimde
dur duraksız

tütüne bağımlı dizeler
dökülüyor
parmak uçlarımda

hasret kokmuyor artık bu ev
toprak kokuyor

soğuk
nemli
buz tutmuş

tüm otları kurumuş
bir toprak kokusu bu

yalnızlıktan değil
ciğerim
sensizlikten