Az Kayın, Ben Geldim.

Az kayın… Ben geldim.
Diri diri gömülmüş gibi içimde her şey.
Bir tek gözyaşım var hâlâ yaşayan,
O da sabaha kadar taş duvarlara çarpıyor.

Yorgunum…
Bu yorgunluk, uykuyla geçmiyor artık.
Omuzlarımda yalanlar, sırtımda veda izleri.
İnsanlara her güvenim,
Toprağa biraz daha yaklaştırdı beni.

Güven…
Ne ucuzmuş meğer.
Bir bakışta kurulan, bir kelimede yıkılan…
Ben herkese kalbimi açık verdim;
Onlarsa, susturmak için içine diken ekti.

Dünya…
Bir sahneymiş; ben, perdesi açık bir acı oynadım.
Nefes dediğin şey bile yanıyor ciğerimde.
İçime çektiğim her hava,
Senin yokluğunla ağır.

Az kayın…
Biraz solunda yer varsa, sar beni karanlığına.
Çünkü insanlar hep aydınlık yüzlerini gösterip,
Ruhumu geceye bıraktılar.

Burada öyle sessiz ki…
Belki ilk defa kimse yalan söylemiyor bana.
Belki ilk defa acımın sesi yankılanıyor
Ve kimse susturmaya çalışmıyor artık beni.

Ben geldim.
Diken gibi, kırık gibi, eksik gibi…
Ama geldim işte.
Yaşarken gömüldüm.
Şimdi, toprakta biraz olsun nefes alırım belki.