Az kalsın unutuyordum.
Az kalsın bu gece yine kendi kendimle kalmaktan sıyrılıyordum.Nerede ve kiminle kaldığımın ne önemi varki?
Az kalsın yoruluyordum aşkların ve tasaların kaygılar yaratan uçurumuna sürüklenirken.
Az kalsın yanıma geliyordun ve yalnız kalıyordun benimle
.Az kalsın saçlarını okşuyordum.
Az kalsın gözlerindeki parıltılara karışıyordu Saçlarıma düşmeye başlayan aklar.Soluyordum nefesini sanki tek bir ciğerden çıkan ortak bir nefes gibi.
Ellerinin ve sesinin inceliğinde kendimi kaybediyordum az kalsın.
“Bize ne irs-ı peder, ne servet ü ne cah kalmıştır,
Şuûr-ı hikmete karşı bir eyvallah kalmıştır'
Sultan Veled
Devamını Oku
Şuûr-ı hikmete karşı bir eyvallah kalmıştır'
Sultan Veled




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta