Az gittim uz gittim Şiiri - Süleyman Bektaş

AZ GİTTİM UZ GİTTİM
Bin dokuzyüz altmış altı.
Oniki yıl geride kaldı
Babam Kozan'dan arsa aldı.
Çocuklarının istikbalini,
Göçüp şehirde aradı.
Satıp savdık köyden,
Malı mülkü hepten.
Cümbür cemaat hep birlikte,
Göçüp geldik şehire.
Çocuğum ya ben de,
Bir sevinç var içimde.
Gayri şehirli olacağız diye.
Ortaokul liseyi okuyacağım,
Ünüversiteye gideceğim belkide.
Kısmen oldu öylede.
Öğretmen olmaktı asıl hayalim.
Lakin uymadı köydeki hesap,
Şehirdeki karmaşık hesaba.
Bin dokuzyüz yetmiş yedi,
Ayrılığın vakti geldi
Süleyman askere gitti.
Dönüp düğün edecekti,
Bir ömürü hayal etti,
Dönmeden cananı gitti.
Artık sonsuzlukta melekti.
Mecbur hayat devam etti.
Günül verdim şiire,
Yazdım ilham geldikce.
Zaman acılara ilaç,
Acılar köreldi biraz.
Yine sevdim canım dedim,
Hayatıma ortak ettim,
Çocuklarımın anası,
Yaşamamın manası,
Aynı yolda yürüdük.
Hayat yolunda bu yolcu,
Az gitti, uz gitti.
Dere tepe düz gitti.
Yıllar geçip gitti.
Yollarda diken bitti.
Bin dokuz yüz seksen iki,
Koca çınar devrildi.
Babam bizi terketti,
Ahirete intikal etti,
Ölenle ölünmezdi,
Hayat devam edecekti.
Yıl milenyum beş,
Sonsuzluğa annem de gitti,
Yine gidiş o gidişti,
Hiçbirisi dönmedi.
Yıl milenyum yedi.
Ömrün çoğu beyhude bitti.
Bu can birçok gurbet gezdi,
Gün geldi, kervan göçtü.
En güzeli köyüm dedi,
Ben döndüm onlar göçtü.
Hayaller kadar tatlı.
Sessiz duvarlarda asılı.
Sadece hatıralar kaldı.
Olmadı, yine olmadı,
Köydeki hesap şehire uymadı.
İşte Çağdaşi'nin şiirsel hayatı.