Elbette yarım kalacak bütün yaptıklarımız.
Ne tamamen iyiliğimiz dokunacak bir başkasına, ne tamamen bitecek kötülüğümüz.
Tahammülde geç, sabırda aceleci tavırlarımızla çiğneyip gideceğiz birbirimizi.
İnsanın insanı anlaması vicdani bir mesele olmaktan daha da çıkacak.
Anlaşabilmek ne bir kültür, ne de hüner sayılacak.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta