Ayten Özgün Şiirleri - Şair Ayten Özgün

Yürekte yakılan aşk ateşinde
Bin bir çile vardır her bir işinde
Gönül seyyah oldu aşkın peşinde
Yandım ateşinle köze bulandım

Değmedi bu ele namahrem eli

GÖSTERDİN BANA

Yeter artık felek,benden uzak dur,
İlkbaharda kışı,gösterdin bana.
Yüreğime düşürdün ,aşkın odu nu,

Ağlamaz gözlerim çağlayan oldu
Neşeli gönlüme hüzünler doldu
Düşüne düşüne gül benzim soldu
Gülmeyi özledi benim gözlerim

Dediler ki seni başla el almış

Hep böyle küs mü sürecek sevgimiz
Gururdur sevgiye gölge düşüren
Bir inat uğruna sevdiğini yitiren
Sevgiliye ne demeli bilemiyorum.

Ağladı durdu hep bu gözlerim

Mutluluklar uzak durdu benden nedense,
Varlığım her şeyim sonsuz kederde.
Hicranımı,hüzünümü,hasretimi sakladım hep içimde,
Söz geçiremiyorsun kalbine,derinden sevince.
Günlerim çiçek gibi,açıp soluyor,
Gözlerim kalbimin sahibini arıyor.

Nasıl unuturum yaşananları
Aşk tarif edilmez anlatılmaz ki
Bırakıp gittiğin o günden beri
Her zaman ki gibi yine senleyim

Ne kadar güzeldi yaşanan günler

Düşerken aldığım o derin yara
Dizlerimde değil yüreğimdeydi
Kaç seven kavuşmuş gerçek murada
Bütün hayallerim döndü seraba

Dertlerim içimde büyüdü durdu

Hani her şeyime kızardın ya
Yaptığım hiç bir şeyden memnun olmazdın hani
Yanlışlarım olabilirdi elbet
Ama sen doğrularıma da kızardın
Biliyorsun deği mi
Bana hiç söz hakkı bırakmazdın

İnceden saz ile söylenen sözler
Yıkılır başıma şehirler köyler
Söndürür ateşim bilmez ki eller
Beni benden alır götürür beden

Mutluluk kalbe duvar ördükçe

Benim aşklarım vardı,su katılmamış,
El değmemiş,bakir tertemiz.
Kopardılar benden bir akşam üstü,
Ne sabahı gördüm ,nede güneşi.