Vahşi ve asi bir sessizliği vardı…
Gücü sadece kendi bedenine hükmeden…
Bütün olumsuzluklarını içine saklayan ve yutkunmalarla kendi kendinden hınç çıkaran…
Unutulmazlıkların ne kadar olumsuz etkenleri varsa sadece kendi sessizliğinin içine gömüyordu…
Tek gücü el titremeleri ile kurumuş boğazında sadece yutkunmalarına yetiyordu…
Sadece zamandı bütün hınçlarının saklandığı yer…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




HARİKULADE.......BAŞKA NE DENİLEBİLİR Kİ?
TEBRİKLER ARKADAŞIM.İLHAMINIZ BOL OLSUN
Bir adanmışlıktı bu geçmişten geleceğe sevdiği insan adına atlamak acı duvarlarını yıkarak yeniden yaşama tutunmaktı…
*****
Hayat ne çok şey öğretiyor, penceremizi yeter ki geniş açalım...
Mustafa Bey, denememizi okudum, güzeldi...
Kaleminiz daim olsun
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta