Şehirler titrer, geceler derin ve sessiz, İstanbul’un kalbinde kaybolur hayaller. Hayatın kollarında bir sonbahar rüzgârı, yaşanmışlıkların derin izleriyle dolu.
Yüzünüzdeki gülümseme, bir yara gibi, Eski surların ardında kaybolmuş anılar. Gözlerimizde parlayan umut ışığı, yüreklerimizde sönmeyen bir ateşin alevi.
İstanbul’un sokakları yalnız ve sessiz, sonbaharın hüzün dolu rüzgârı, yüreklere dokunan. Ama biz buradayız, adınızı yaşatmanın yüküyle, karanlık günlerde, sizi anmanın gururuyla.
Her kelime sizin için düşer dizelerime, gözyaşlarıyla sulanır bu her yer. Unutulmaz asla isminiz, anılarınız, İstanbul, ebedi bir kucaklama, hatıralarınızla dolup taşar.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta