Gölge gelmiş üzerine, pembe topu vurmanı bekler Ayşe.
Şeker Ayşe. Örülmüş saçlarına konan kelebekten korkmasını
güler gölgeden nasiplenen adam. Romork’ta giden kadın.
Kendi Ayşe’si sanar, kızım gel eve geldik biz der. Ayşe'ye ise
bu ses uzakta kalır. El sallar Ayşe güler agular la, oyun sanır buna.
Eğilir gölgede yatan adamın kulaklarıyla oynar. Kalksa adam, çoşa
çoşa koşar. Ayşe saklan-baç diye. İşte bu benim içimde büyüttüğüm Ayşe...
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
