Saat Dört Otuz!
Herkes Uykuda...
Bir Benim Göz Bebeklerim Uyanık,
Bir De Yürek Kafesimi Parçalayan Özlem Çığlıkları...
Dışarda Bir Başına Kalmış Hüzünlü Uulamalarıyla Köpekler,
Sensizliğime Eşlik Eden Duvar Saatinin Tiktakları...
Seni;
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta