İnsan zamanla öldürürmüş kendini sevdiğinde
Uçurumdan düşer gibi düşermiş yürekten
Yaşanmışlıklar adına her şey
Mıh gibi çakılırken kalbe, beyne
Hasret tohumları, pişmanlıklar ekilirken yüreğe
Bir yangından ne kalırsa geriye
Bende kalan oydu işte
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta