Neşeli günlerdi çocukluğum, gidenlerin ardından.
Her giden, bir parçaydı güleç yüzümden.
Şimdilerde ise düşen bin parça…
Çoğunun gidişine aldırmadı küçücük yüreğim.
Yüreğim küçüktü ve herkese yer yoktu.
Büyümek,
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Kader denilen yazgıyı yazan değilse kişi,
Neden kadere yormaz ki hayır işi.
Her şeyi akışına bıraktım, gerisi artık kader.
Hatalarının, bedelini ödedin yüreğim
Kandırma artık kendini, kandırma yeter…
bir kavgadır hayattın kendisi yenmek te ver yenilmekte....her durunda ayakta kalman dilegiyle
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta