Güneş yavaştan kayıplara karışıyor
Akşam için davetiye çıkarmaya gerek yok
Ufukta bir bulut yanıyor galiba kederinden
Alevlerle boğuşmaya hazırlanıyor deniz
Sen ve ben bir bankta oturmuşuz
Esen yelden olacak yaşarıyor gözlerimiz
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta