Ayrılık Defteri Şiiri - Köksal Çelik

"Bir gün sustu odanın duvarları,
adını söylemedi saatler.
Sanki nefesimden eksilmişsin gibi,
boş bir sandalye oturdu yanımda."

"Yazdım sana bin kere,
ama posta kutusu hiç açılmadı.
Mektuplar birikti,
hiçbiri gitmedi yolunu."

"Bir fotoğraf kaldı elimde,
yarısı senin gülüşün,
yarısı boşluk.
Yırtıldık biz,
ama hatıralar hâlâ kanıyor."

"Ayrılık gözlerime yerleşti,
her bakışımda seni arıyor.
Kimse bilmiyor,
benim gözlerimde hâlâ sen yaşıyorsun."

"Bir şarkı çalıyor içimde,
ne sözleri tamam,
ne melodisi bitiyor.
Sen gittin,
ama müziğin kalbimde susmadı."

"İki fincan koymuştum masaya,
buharı tüten kahveler.
Biri soğudu,
diğeri hiç dudak görmedi.
Ayrılık işte böyle başladı."

"Sokağın başında bekledim,
her ayak sesi sen sandım.
Ama hiçbir gölge,
benim kapıma dönmedi."

"Kapatıyorum artık bu defteri,
içinde senin suskunluğun var.
Kalem kırıldı,
sayfa bitti.
Ve ben…
sana yazmaktan vazgeçtim."