Doğan güneş umutmuş,doğmasını unutmuş.
Ayrılık canavarı,ayrılanları yurmuş.
Hasretlik ateş olmuş,yakmış,yıkmış korkutmuş.
Sevenin yüreğini,sevilenler avutmuş.
Ben kadere ne yaptım, somurttukça somurtmuş.
Bilmem bu nasıl sevda, benim yakamı tutmuş.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok çok güzel şiir.Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta