Geceler mi yaşar insan mı yaşar; yaşayan bir şey var o da ayrılık.
Şaşkınlar mı şaşar, dolan mı taşar; çok şayan şey var o da ayrılık.
İnsan mı vefasız vefa mı çöktü,erimez, çürümez, bir tek ayrılık.
Yangın bir alevse, alev gözüktü, alevden beterdir kötek ayrılık.
Hayat mı hırsızdır, insan mı hırsız, insanı kendinden çalan ayrılık.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




sevgilere nokta koyan ayrılık.
Ayrılığın binbir halini ne güzel anlatmışsınız... Yüreklerde duyabileceğimiz en büyük hüzünlerin sebebidir ayrılık...
Kutluyorum Mehmet bey...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta