Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Vedalar edilip eller kopunca,
Gönüller kırılıp diller susunca,
Selam bile vermek yasak olunca,
Şu koskoca dünya mezar ayrılık
Offff..ayrılık hiç bir zaman bu kadar güğzel dizelere aktarılmamıştı..kutlarım..kutlarım..10 puan..Ufkun YAREN
hoş bi yazıydı kalbine saglık...
Yüreğinize sağlık Zübeyir bey.
Yaşamın bu en acı gerçeğini işlediğiniz bu güzel şiirinizi tam puanımla kutluyorum.
Esenlikler dileğiyle...
ayrılık MEFHUMUNU çok güzel şiirleştirmişsiniz hakikaten sizi tebrik eder.YAŞAYAN ancak bilir çok harika ancak bukadar izah edilebilir
Bu şiir ile ilgili 14 tane yorum bulunmakta