Ayrılık Şiiri - Sevgi Gül İlkan

Senden sonra ayrılıklar binlere katlandı
Parçalarım ciğerlerime saplandı

Annemli zamanlardaki radyomuzda çalan
Hüzzam makamındaki parçalar gözlerimden inip
Toprak babamın yüzünü yağmur ıslattı
Toprak annemin yüzünden avcuna taştı

Senden sonra ayrılıklar yüreğimi parçaladı
Ruhunun peşine düşmeye kuşlara ayrıldım
Göğe savruldum, her bir yanda aranmaktayım
Seni bir gün bulacağımın umudu ayrılık

Toprağa düşüp sarmaşık çiçeklere ayrıldım
Adım adım sana sarılacağımı sandım
Yatağın üstünde, kendimi koparılmış buldum
Ruhumumun kanatlarının tavana saplanışı ayrılık
Saç telimi iğneye takıp aynadaki bana uzattım
Bu ayrılık dikiş tutmazdı
Çeyiz getirdiğim dikiş makinemin gözyaşlarıma
Hüzam makamında ağlayışları ayrılık

İstanbul'un sokaklarına ayrıldım
Karış karış, seni ararım
Belki karşılarız umudu ayrılık
Tüm yüzlere bakışım, deli gibi seni arayışım ayrılık

Akşamüstlerine ayrıldım
Eve dönüşlerin kapılarında
Seni beklemeye başlayışım ayrılık

Beni özlemiştir mutlaka gelecektir deyip
Dualı uykulara yattım, sabahlar ayrılık
Senden sonrası günaydınlar ayrılık

Nefesim dağlandı, ciğerlerim yandı
Beni gören yaşıyorum sandı
Canevimde yanmış bir ben vardı
Ben meftanın cenazesi kalkmalıydı
Bağrımı baştan aşağı yardım
Beni omuzlayıp götürecek kişilere ayrıldım
Bir de sen olmaya kalkıştım
Beni taşımaya bir omuz da sen at istedim
Boyuna tökezledim, güç yetiremedim
Göğsümde kolye gibi kalışım ayrılık

Üstüne düşerim, içine işlerimin umuduyla
Yağmurlara ayrıldım
Güneşe buharlanışım ayrılık

Senden sonra ayrılıklar binlere katlandı
Bir sorsan ya, buna can nasıl dayandı
A benim canım ciğerim, sıladaki evim
Duygularımın sırtının kamburlaşması
Yaştan değil, binlere katlanan ayrılık yasından

Candan, biletler kesip, yolcu taşıtlarına ayrıldım
Beni sana götüreceklerine inanışım ayrılık...