Ellerimiz kenetlendi, umutlar düğümlendi,
Geceyle gündüz gibi birbirine karıştık,
Bir olmanın huzuruyla,
Gözlerimizi kapattık hayata, yalnızca biz vardık.
Ama aşk, sadece pembe rüyalardan ibaret değil,
Farklılıklarımız önce küçük bir ayrıntıydı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ne güzel demişsiniz
dilinize sağlık
beğeni ile okudum
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta