Ayrılık Şiiri - Tahir Altunay

Peronları sayar gözlerim
İçimde buruk bir hüzün
Ayrılığın saati gelmeden henüz
İnsan kalabalığı arasında
Bir yalnızlık yaşarım ki, bilmezsin
Ve titrer yüreğim,titrer gözlerim
Yutkunamam.

Yüzümde gülümserken mimiklerim
Gizlerim içimdeki fırtınaları
Daha ayrılmadan başlarım ağlamaya
Ruhumu yıkar gözyaşlarım
Gözlerim kuru olsada.

Sen bilmezsin içimde kopan fırtınayı
Camın dibinde
Ellerim cebimde
Beklerken aşağıda
Sana doğru Bakmayışımı
Umursamazlık sanırsın belki de
Bilemezsin,
Görünüşüme aldanırsın.

Ve son yolcu da biner nihayetinde
Kapanır otobüsün kapısı
Kapanır ayrılığa açılır gibi
Bir pencere kalır arada
İki tarafında hüzün.
Çıkarken otobüs perondan yavaş yavaş
Boğazımın düğümü boğar beni
Belli etmem gülümserim
Bakarken gözlerine hüznümü gizlerim
Bir yandan el sallarım,
Bir yandan yanarım gidişine.

Artık biter bütün herşey bir an
Durur sanki zaman
Görmez ki gözlerim hiç bir şeyi
Ardından bakarken gidişine
Öylece kalırım,
Öylece bakakalırım.

Çömelirim yavaşca bir köşeye
Çözülür dizlerimin bağı,tutmaz
Ağlarım içten içe gözyaşım akmaz
Boş peronun önünde Yalnız kalırım
kimseler bakmaz...