AYRILIK
Geceye bir damla gözyaşı bırakasım varmış demek ki. Oysa ağlamayı bile beceremeyen bi çare gözlerim. Yağmura müptela oldu bu akşam.
Acısı dinmeyen bir yara imiş ayrılık.
Hani kanayan bir yara olur ya sarmaya muhtaç., Beklersin kanı dinsin. Acısı çekilsin. O kanar sen durmadan silersin. İşte öyle bir kısır döngü imiş ayrılık.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta