Ayrılığın Yükü Şiiri - Namık Ant Benson

Ayrılığın yükü omuzlarımda,
bir sandık gibi kilitli ve ağır.
İçinde yarım kalmış cümleler,
suskunluğa bırakılmış “keşke”ler var.

Gittiğin gün rüzgâr yön değiştirdi,
pencerem artık seni bilmez oldu.
Akşamlar erken karardı içimde,
geceye senin adın düştü, uyumadı.

Bir fincan soğuk çay duruyor masada,
dudağının izi yok, yine de duruyor.
Zaman, seni benden eksilterek geçiyor,
her saniye biraz daha çoğalıyor yokluğun.

Taşımayı öğrendim sanma,
alışmak başka, kabullenmek başka.
Ayrılığın yükü hafiflemez hiç,
insan sadece yürümeyi öğrenir onunla.