Ayrılığın Yankısı Şiiri - Sinan Bayram

Ayrılık, zamanın en keskin bıçağıdır —
kesmez aslında,
ama içimizdeki bağı yavaşça inceltir,
ta ki kopmak artık acıtmayana dek.

Bir kelimenin son hecesinde başlar bazen,
bir vedanın bakışında,
ve insan, o anda anlar:
gitmek sadece bedene ait bir fiil değildir,
ruh da ardında kalanı taşır.

Ayrılık, hatıranın yankısıdır.
Ses gider, ama sessizlik kalır.
Ve biz, o sessizliği dinleyerek büyürüz.

Belki de her ayrılık bir öğretidir —
sevmenin sınırını değil,
varoluşun sınırlarını öğretir bize.
Çünkü birini kaybetmek,
kendinden bir parça eksiltmektir,
ama aynı zamanda kendine yaklaşmaktır.

Her “elveda” bir “merhaba”nın gölgesinde doğar;
çünkü bitiş yoktur aslında,
yalnızca şekil değiştirir varlık.
Bir zamanlar kalpte yanan,
şimdi sessiz bir yıldız gibi uzaktan parlar.

Ve insan anlar sonunda:
Ayrılık, sevgiden vazgeçmek değil-
onu sonsuzluğa bırakmaktır.