Ayrılığın Gözyaşları Şiiri - Bekir Erçal ...

Bu bozkırlarda doğdum;
Yürümeyi... baş açık, yalın ayak.
Ciğerlerim patlayana dek bulutların gölgesinde koşmayı
Ve rüzgârların önünde dörtnala at sürmeyi;
Bu bozkırlarda öğrendim.

Buralarda geçti çocukluğum;
Kurt kovaladım dağlarda, yaylalarda atmaca uçurdum.
Boyun eğmedim namerde; dimdik ayakta durdum.
Başım; öne düşmemişti tanıyana kadar seni...
Bir tek sana boyun eğdim ve yalnız sana vuruldum!

Kıyamadım bu aşka...
Billur gözlerindeki, harelerle kamaşırdı gözlerim.
Bir “Ağlayan Lale” idin sevda bahçemde;
Kıyamazdım seni derlemeye.

Ben bu aşkın;
Ekmeğini yedim doya doya,
Soğuk pınarlarından suyunu içtim kana kana...
Bal aldım binbir çeşit, rengârenk çiçeklerinden;
Engin denizlerinde rüzgârlarla doldurdum yelkenlerimi.
O sırça köşkünde... Sana kıyamazdım dokunmaya.

Ben bu aşka nankörlük etmedim;
Bir kalemde silip tüm hatıraları, bu aşk sancısını inkâr etmedim.
Senin gibi dönüp sırtımı;
Çekip gitmedim, saklayarak gözyaşlarımı...
Bu aşk burgacında tükettim gençliğimi;
Yine de sitem etmedim.

Bu kadar kolay mı unutmak?
Yaşadığın bir ömre; gözlerini açtığında bitecek bir rüya gözüyle bakmak...
Seven bir yürek kopabilir mi?
Ayrılabilir mi bir yürek... yapışık ikizinden?

Bu kadar kolay mı her şeyi bir anda silip atmak?
İnsan sevdiğini terk eder mi?
Uyuyabilir mi, nefesini hissetmeden?
Ağlayabilir mi; yaslanmadan sevgilinin göğsüne?
Damla damla akarken ayrılığın gözyaşları, alev alev yüreğine...
Gözyaşlarında o ateşi söndürebilir mi?

Aynı hareli, billur bakışlarla bakabilir mi bir başkasının gözlerine?
Isıtabilir mi o soğuk tenini, bir başka kollarda?
Tutunabilir mi?..

Nedir bu, söyle... Bu mu senin “aşk” dediğin?
Seven bir yürek unutabilir mi?
Haydi söyle... Kaçırma gözlerini!
Dudakları olmadan sevgilinin; nefes alabilir mi?
Bak... Bak gözlerime ve söyle:
Bir aşk...
Bir aşk; balık hafızasında yaşanabilir mi?