Ayrılığın en son hali. Şiiri - Tuncay Aytaç

Ayrılık dilleniyor kelimelerde,
Gönül göçü çoktan açmış kanatlarını.
Gitmeye meyilli varlığın, bana ait ne varsa,
Alda git tüm anılarını.
Bağırıp, hakaret ederek haklılığına inandırmaya çalışma kendini,
Gülünç oluyorsun bak, belli ediyorsun rengini.
Aklayıp paklayıp, vicdanının karasını saklayıp
Beyaza boyamaya çalışma gönlünde taht kuran zifiri karanlığı.
Alnına yazarım bak, alnına yazarım yalanlarını.
İftira ederek gitmeyi denedin ya sen,
Günahımı alarak sahilimde ki dinginlikten.
Hakkımı helal etmiyorum diyemem ki,
Korkarım hak yemekten.
İllegal sevmiştim seni, maviliği özümseyerek içimde,
Yasak bir sevdanın tohumunu ekmiştim,
Gönlümün mahzenlerine.
Hayat verdim bu sevgiye ben, göz yaşlarında suladim sevgi tomurcuğunu.
Hiç ölmemisti içimde hiç büyümemisti,
Sevgiye tutkun çocuk.
Baskı zulüm kiskanclikti yaptığın, manevi iskencelerle gerdin beni çarmıha.
Tırnaklarım söküldü diri, diri, gözlerimde ki yaş kan oldu aktı gözlerimden.
Oysa ihanet eden sendin bu aşka, sendin yüreğimde ki sevgiyi parçalayan.
Artık seviyorum diyemezsin, bütün her şey ortada,
Et, son küfürleri de et bana ve git , git,
Düşlerimin katili, sevgimin celladı git.
Hiç bir şey söylemeye gerek duymuyorum ki ben,
Suskunluğum bir kale duvarı, gönlüm den akan sevgi pinarlari boğacak seni.
Koyacak ayrılığım sana, ağır gelecek bensizlik,
Nadim bir pişmanlık kaplayacak hücrelerini,
Yakacak saçlarını güneş, ağır ağır çökecek ruhuna sevgisizlik.
Ve o an, işte o an ben olmayacağım yanında.
Ve ben sahte aşklara kapatacağım kapılarımi,
Sadece sevgi, sadece sevgi diyeceğim,
Yalnızlık rihtiminin köhne barakasından bakarken deryaya.
Akacak düşlerim tepelerde ki kar suyuna karışarak, saf ve temiz bir halde
Ve gideceğim yeniden yer çekiminin olmadığı bir başka dünyaya.
Tuncay Aytaç .