Aynı şehirde mi yaşadık gerçekten biz
Aynı kaldırım taşlarına mı bastık yani
Belki aynı otobüse de binmişizdir kim bilir aynı koltuğa
Verdiğim bozuklukları paranın üstü diye almışsındır hatta
Hilale aynı yerden mi baktık biz yani
Dilencilere sen de acırsın değil mi
Sen yeşilinde geçtiğin lambaların
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta