Aynı Kadere Yazılamayanlar

Birbirine ait olup, birbirine nasip olamayanlar var bu hayatta,
Aynı göğe bakıp farklı kaderlere yazılanlar.

Aynı cümlede başlayan ama
Başka noktalarda biten hikâyeler var.

Elini uzatsan değecek kadar yakın,
Ama bir ömür yetmeyecek kadar uzak olanlar.

Zamanı yanlış, kalbi doğru insanlar var;
Doğru zamanda gelen ama yanlış kalpte kaybolanlar.

Bazen sevgi yetmiyor,
Bazen cesaret.
Bazen de hayat, iki inatçı yüreği
Aynı satıra yazmayı reddediyor.

Birbirine ait olup kavuşamayanlar var bu hayatta,
Aynı yangında yanıp,
Külü nü, ayrı savuran rüzgârlara teslim olanlar.

Bir bakışıyla huzur bulan,
Ama o huzura hiç sahip olamayanlar.

Kalbi aynı ritimde atan,
Ama adımları hiçbir zaman aynı yola düşmeyenler.

Bazen bir imza ayırır iki insanı,
Bazen bir suskunluk.
Bazen de sadece gurur,
İki sevenin arasına duvar örer.

Ne unutabilirler, ne de dönebilirler;
Arada kalmış bir mevsim gibi yaşarlar.

Birbirine ait olup nasip olamayanlar…
Hayatın en ağır cümlesini taşırlar içinde:
“Olabilirdi.”

Ne vazgeçebilen ne de kavuşabilen.
Yarım kalmış bir cümlenin içinde yaşarlar,
Her “belki”nin altında ezilerek.

Zaman geçer, saçlara ak düşer,
Kalp susmayı öğrenir ama unutmayı değil.

Ve gün gelir,
Herkes yerini bulur gibi görünür;
Ama bazı hikâyeler yerini değil,
Yarasını bulur.

Çünkü bazı insanlar birbirinin kaderidir,
Ama birbirinin hayatı olamaz.

İşte en ağır gerçek budur:
Sevmek bazen yetmez.
Ve bazı aşklar,
Yaşanmak için değil,
İnsana ömür boyu eksik olduğunu hatırlatmak için vardır.