Aynadaki Kırık Şiiri - Asaf Eren Türkoğlu

Gözlerindeki o yorgunluğu görüyorum. Bu öyle bir gecelik uykusuzluğun değil, yıllardır kendini en sona bırakmanın tortusu. Herkese "tamam" derken kendine kaç kez "hayır" dediğinin, başkalarının yükünü sırtlanırken kendi omuzlarının nasıl çöktüğünün izi bu. İhmal etmek, sadece kendine bakmamak değil; kendi sesini duymamak için dünyanın gürültüsüne sığınmaktır. Sen, kendi hayatının içinde bir misafir gibi eğreti duruyorsun artık.

Bakışlarında, bir başkası üzülmesin diye yutkunduğun o sert düğümler var. Kendini iyileştirmeyi bir bencillik sandın, oysa insanın önce kendi bahçesi çiçek açmalı ki başkasına bir dal uzatabilsin. Sen kendi toprağını kuruttun. Şimdi o yorgun gözlerle dünyaya bakarken aslında şunu söylüyorsun: "Beni kim kurtaracak?" Cevabı biliyorsun ama yüzleşmek ağır geliyor. Seni, yine o en çok ihmal ettiğin kişi, yani kendin ayağa kaldıracak.