Bir aynaya baktım bir de kendime
Tanrım bu solgun yüz yoksa benim mi
Dokundum tenime parmaklarımla
Eskimiş, pörsümüş yaşlı bir deri
Bakışlar ne kadar yorgun ve bitkin
İnsanlığa dair umut kalmamış
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta