Ilık bir ilkbahar yağmurunun ardından
Bir sabah birdenbire
Kazınıp sıcacık ana kucağından
Eritiyorlar cehennem ateşlerinde
Sonra da yapıştırıp sırtına kara bir yorgan
Ayna diyorlar adına
Bu da yetmezmiş gibi utanmadan
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta