hatırlamanın acısı düşer göğe
her taşı kaldırır yerinden
her sevinç ölüme akar
bakar kırık bir aynanın köşesinden
siyah beyaz ve gride susar
umudun korkusu
saklanırken dünden
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
