Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
kendimizi istediğimiz şekilde görmek istemek doğrusu bu değil elbet,
bu sadece yüreğin yaralı olduğunu belki de telafi aradını gösterir...
ayna ve biz gerçeği gördüğümüz an iyileşmeye başladığımız noktadır..
şiir, çok açıklamalara götürüyor...teşekkürler Nurcan Hanım...
ayna değilde bakan aldanır hep aynaya... oysa bakmasını bilene çok iyi bir dost kazandırır ayna... kısa şiir sevdalısı olarak tebrik ederim sizi... çok hoş..
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta