Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Göz,g'özü görmüyor......
Gaibi bir tek Allah bilir..
İnsan aklı sınırlıdır, idrak ettiğinin daha ötesini kavrayamaz.Daha ötesi suizandır.Daha ötesi kaybolmaktır ki, çıkısı zorlar..
Evet, her yol bir sınama.
Atılan her adım bir imza, bir iz, bir anı, iyiye ya da kötüye ..varlığa ya da yokluğa götüren bir araç..
Yolun sonunda kaybetmek de var
Kazanmakta..
Galibi belirleyecek olan insanın kendisidir.
Yol varsa yolcu da vardır, menzil de.
Yürü ve sadece yürü!
Yolun sonundaki ışığı gör ve sadece ona yürü..
Eyvallah..
Merhaba şiire ve şaire..
Selametle inşallah.
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta