Uykularımda, derin dehlizlerdeyim.
İçimde, adını koyamadığım şeylere tarifsiz bir huzursuzluk var.
Kulaklarımda durmadan uğuldayan kocaman bir arı kovanı sızlar durur, huzursuzluğumun gölgesinde...
Geceye delen zifiri karanlık saygısız bir şekilde ayı saklamış yine...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta