sabahı zor olan yorgun gecelerin bağrında
dalıyorum mevsimi yitik rengi solan hayale
yalnızlığım sürüklüyor beni sonsuz melale
hani nerede o yakamoz mavisi bitmeyen umutlar
hani nerede o yaşanmamış orman yeşili baharlar
dinse de zamansız hoyrat esen yorgun rüzgarlar
UYKUSUZ UYKULARIM
gün batarken akşam yalnızlığında
içimde yine bir dalga kabardı
dar vakitlerde çalkantılar içinde
kırık bir hüzün sarmalarken beni
VAZGEÇTİĞİMDE ANLADIM
Yıllardır vazgeçemediğim şeylerden vazgeçmek,
aslında hiç de zor değilmiş,
vazgeçtiğimde anladım.
YALNIZLIĞIN SENFONİSİ
nasılsın diye sorma bana yalnızlığım
hiç iyi değilim bu aralar,darmaduman
günlerdir ağzımı bıçak açmıyor
hep birlikte can sıkıcı,karanlık günlerden geçiyoruz
YALNIZLIK
Henüz güne doğmayan güneş
Gecede yıldızsız ay gibi
Başı dumanlı dağ
Kar kışta kalmış ayaz gibi
YALNIZLIK KARMAŞASI
insan doğduğunda başlıyor
yalnızlığın karmaşası
tek başına çaresizliğine yetişiyor
anne babası
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!