Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Rivayetlere bir şey deyemem
Ama bir destanı kuşanıp sırtıma
Geçerken yaşam öykümün içinden
Yazdıklarımdan hiç bir şey beklemeden
Adıma sırattır diye sarılarak geçerken
Manyas’ın güllerinden, geleceğe
Yaptıklarımı miras bırakıp,
Ölüm kimsesiz bir çocuk gibi saçlarımı okşayıp
Elimden tutup sürükleyip götürürken
Yazıyorum işte kendi üstüme
Koskoca bir hiçtir ...
