İnsan..
Bir ağaç değil..
Bir ömür..
Hep aynı yerde..
Aynı evde..
Aynı kişilerle..
Saatler..
Haftalar..
Aylar derken..
Bir yıl daha bitti..
Eridi..
Zaman takviminden..
Yersiz..
Yurtsuz..
Kimsesiz..
Garip bir yolcuyum..
Yorgunum..
Biraz dinlenmem için..
Zaman..
Rüzgarlarla bir oldu..
Bir yıl yaprağımı..
Daha düşürdü..
Ömür ağacımdan..
Yine geçti dört mevsim..
Yaşadığın..
Tüm hüzünlerin..
Tüm acıların..
Kaynağı..
Sevgidir..
Sevdiğin kadar..
Her geçen gün..
Biraz daha..
Yalnızlaşıyoruz..
Uzaklaşıyoruz..
İnsanlardan..
İnsanlıktan..
Bu nasıl bir yoksulluk..
Bütün ülkeyi sarmış..
Bedenler tok olsa da..
Ruhlar aç kalmış..
Kimsenin kimseye..
İtimadı kalmamış..
Hayat..
Beni çok yordu..
Diyorlar ya..
Doğru değil..
Hayat..
Yormaz insanı..
İnsan için..
En kolay..
En zahmetsiz..
Şeydir..
Eleştirmek..
Etrafımızı..




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!