İnsan en çok aydınlıktan korkuyor
Kalın perde takıyor camlarına
Aydınlık bozacak uykularını
Sisli bir camın arkasından seyretmek dünyayı
Çocukluğunda giydirilmiş kalın gözlükler
Hayata hep bir utanç ve suçluluk ile bakıyor
Hep annesini yerinde görmek istiyor
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta