İnsan en çok aydınlıktan korkuyor
Kalın perde takıyor camlarına
Aydınlık bozacak uykularını
Sisli bir camın arkasından seyretmek dünyayı
Çocukluğunda giydirilmiş kalın gözlükler
Hayata hep bir utanç ve suçluluk ile bakıyor
Hep annesini yerinde görmek istiyor
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta