Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Aydınlığı güzel anlatmışsınız
Güzel bir şiir Tebrik ederim
Kısa ama çok şey anlatıyor.
Karanlıkların aydınlanması,aydınlıkların asla kararmaması dileklerimle...
Hiç görmedim ömrümce
Aydınlıktan sızdığını ışığın
Karanlıklar olmasa,
Ne anlamı olurdu aydınlığın?
Tebrikler..
Mim Kemal Ertuğrul
Işığın evrene yayılması güzel bir vurgu .... tebrikler
Özlemini paylaşıyorum arkadaş. Ama biraz daha şiirin duygu ve imgelem derinliğine inebilsen. Düzyazıdan ayrıcalığını sezebilsen, sezdirebilsem...
Benimse özlemim sığındığım karanlığa....
Ne güzel yazmışsınız kaleminize sağlık.
Saygılarımla
İbrahim Tolga Özsoy
Bu şiir ile ilgili 7 tane yorum bulunmakta