Karanlığın en saf hali bu.
Bütün doğmuşluğuyla çıplak artık insan,
Sorunların izdüşümü görülüyor,
Birkaç bardak alkolün köpüğünde.
İnsan ne kadar acizmiş doğanın elinde,
Kan pıhtısından ibaret ten,
Ve son durağa yaklaştıkça
Anlat bize yürüyüşün güzelliğini
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Devamını Oku
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta