Kalbimin gözü
Gözümün nuru NAMAZ
MEVLA' ya onla eyleriz niyaz.
Şu fani Dünya' da
SECDE' siz asla olmaz
Akıp gidiyor, kayıyor elden zaman.
Dön bir bak geriye, her şey yalan.
Duracak zaman, ansızın bir gün.
İşte o an, konacak önüne mizan...
Kendiyle uyumlu olmalı insan önce,
Yığınla insan var kalbi kışı yaşar,aklı sahilde,
Bu kadar karışık bir iklim de,
Gel de bu insandan bir fayda bekle...
Biz nasıl bu hale geldik
İnsanlığımızı kaybettik
İnsan'ı tarif etmek için
İnsan'a insan'ı ekledik
İnsan gibi insan diyorlar artık
Nerde gönlü geniş bir insan görsem, kendi halinde, kendi işinde,
Dar mı gönlü, fesat mı içi, gözü hep onun bunun, şunun üstünde...
Şöyle bir bakın etrafınıza,
Hikayesi olmayan insan yok aslında. Güven, sadakat, samimiyet adına..
Bir kere kayboldumu insanın güveni,
Kolu kanadı kırık kuş misali, uçması da zor oluyor ondan sonra..
Şu hayvanların sadakati, samimiyeti, güveni diyorum.
UMUT olasım var,
Tükenmiş umutların üstüne, ateş düşen yüreklere,
Sımsıcak tebessüm, bir tas çorba ile...
Sıradan olup şikayet etmektense,
Sabredip sıra dışı olmayı yeğle.
Birde samimiyet, gayret de eklersen üstüne
Özel insan diye resmini assınlar çerçeveyle.
Soruyorlar o' na
-Neden soyundunuz..?
"Sanat için soyundum" diyor.
Külliyen yalan..!
Sanat' ın haberi bile yok ondan.
Seyirciye sormuyorum bile,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!