Kalbimdeki ayazın vurduğu kül bedenimde,
Isıtacak bir el için yüzüyor kara nehirlerde.
Fezayı alazlandıranı arıyor an kafesinde,
Gün ışığının yetmediği kordan düğümlerde.
Sonu olmayan erg boşluğunun içinde,
Yarını olmayan kelimeler geziyor, kalbimin kafesinde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta