Dur.
Bu yorgunluk kimliğin değil;
üstüne çöken yılların
emanet ağırlığıdır.
Düştün diye yere ait değilsin.
Toprak,
yalnızca yeniden doğrulman için vardı.
Kalk.
Bak—
Göğsünde hâlâ bir şey direniyor.
Adını koymadığın bir kıvılcım,
sönmeyi beceremeyen bir inat…
İşte o sensin.
Kimse görmedi diye
gücün yok sayılmadı.
En sağlam kökler,
yerin en karanlık yerinde büyür.
Ayağa kalk.
Dizlerin titrese de kalk.
Korkun, dizlerinden güçlü değil.
Kaybettiklerin,
sana ait olmayan hüzünlerdi zaten.
Bugün mucize olma,
sadece nefes al.
Bugün kahraman olma,
sadece kal.
Bir adım at.
Küçük olsun
ama senin olsun.
Unutma:
Gecenin işi karartmaktır;
ama sabah doğarken
kimseye sormaz.
Ve sen—
Bunca şeye rağmen hâlâ buradaysan,
hayat senden vazgeçmemiştir.
Kalk.
Kayıt Tarihi : 12.1.2026 00:36:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!