Reşat Altını asmışlar körfeze, çok yukarıya.
İzmit Körfezi'nde on temmuzda
Gece aldı nöbeti dokuzda.
Tren koşuyordu Adapazarı'na süratle.
Beni bırakacaktı Derbent'e.
Artık yetişemiyorum kendime.
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta