Ay Karanlik Şiiri - Bekir Erçalışkan

Ay karanlık...
Mehtap, denizde boğulmuş;
Martılar çığlık çığlığa!
Yıldızlar sönmüş,
Bulutlar ağlamaklı...
Rüzgârlar susmuş,
Sokaklar dilsiz...
Etrafta bir matem havası;
Gece, ölüm sessizliğine bürünmekte.
​
Ben hâlâ sindiremiyorum gidişini;
Gözlerim yollarında, nöbette...
Seni bekliyorum, dönecekmiş gibi;
Bu kasvetli hicran gecesinde,
Gittiğimiz o sahilde...
​
Anladım ki; dönüşün yok,
Mehtap gibi senin de.
"Artık gitme vakti," diyorum;
Sensiz ve mehtapsız,
Bu sahilden gitme vakti...

​Dümenimi sensizliğe çeviriyorum;
Gecenin sessizliğinde,
Yelkenlerimi ümitle şişiriyorum.
Kim bilir? Kavuşuruz belki...
Mehtaplı bir başka sahilde.

​27.08.12
(04:00)