Ay ışığında uzaklık Şiiri - Me Sakin

Ay ışığında görünen uzaklık.
Kelebeğın ömrü kadar kısa,
karanlığa değen
büyük bir yaraydı;
parladıkça uzaklaşan
bir ırmaktı,
Gürül gürül akan.
Sesim düştü Kafdağlarına,
yankılandı,
geri dönmeden.
Bir mumdu;
son ipliğine kadar yaktı,
eritti beni.
İzinde köle olan bir kuldum,
erimeye hazır bir ruh.
O ise
yazın ortasında bir serinlikti.
İnsan değildi belki;
rüzgârla savurdu beni,
ufaladı,
toza çevirdi.
Coşan bir ırmağın içinde
gürleyip duran
adsız bir sesti.
Sonbaharın gelişiyle
daraldım, dolup taştım.
Farklı mıydı?, bilmem;
gecenin uykuyu örttüğünü
iyi bilirim.
Tırmandım zirvelere doğru,
yaklaştıkça arttı yokuş,
nefesim bölündü içimde.
Aşılmaz oldu gözümde.
Bir yandan depremler depreşti,
bir yandan bahar sahne aldı.
Cennetin köşesinden bir sahne
canlandı gözümde
Boşluktayim

mesakin-30/12/2025