Ay ışığı Şiiri - Dağlar Özügüç

Umut titrek bir alev parçası
Zifiri karanlığın koynunda
Zaman kırık camlı penceremden
Sessizce sızan solgun ay ışığı
Odama sinmiş sensizliğin son tanığı
Gölgeler bile vuslata hasret bu gecede
İçimde yıllara direnen kalp kırıklığı
Koşar gelirdim bir gün çağırsaydın eğer
Unutmak en büyük vedaymış meğer
Adını anmıyor artık dinlediğim şarkılar
Rüzgâr bile esmiyor bizde yana
Birer birer söndü içimizdeki arzular
Yine de bazı geceler ansızın
Gönül kapım aralanır uykularımda
Sen gelirsin sessizce aklıma
Hatıralardan ne varsa alıp yanına