Karanlık koylarımda ay misali parlayan;
Gün ışıldar gözünde, ben kor gibi yanarım.
Yüreği alev alev, gözleri can harlayan;
Çağır dudaklarına ben aşk olur konarım.
Savur beni seherde bâd-ı sabâya sinem.
Yaprak yaprak aşk olur, yine sana dönerim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta